
Wysoki lot Mew. Czy Brighton może wygrać Premier League?
Ograli już Arsenal i Manchester City. Rewelacja z Brighton zgłasza gotowość do walki o trofea w Anglii i w Europie.
- Brighton najpoważniejszym rywalem Arsenalu?
- Dobra ręka do trenerów
- Brighton: długa lista strzelców
- Rewelacja z Radomiaka
- Brighton, czyli gwiazdą jest zespół
„Orły” z Selhurst Park i „Koguty” z Tottenham Hotspur Stadium. „Sroki” z St. James’ Park i „Pawie” z Elland Road. Ale spośród zespołów mających ptasie przydomki, w Premier League najdrapieżniejsze wydają się „Mewy” z The Amex. Wystarczy spojrzeć w tabelę. Już jej w tym sezonie liderowały, a dziś zajmują drugie miejsce. „The Seagulls” z Brighton & Hove Albion latają więc bardzo wysoko. Ale przecież już ponad pół wieku temu, w kultowym horrorze „Ptaki”, przed krwiożerczymi wręcz mewami ostrzegał sam Alfred Hitchcock.
Brighton najpoważniejszym rywalem Arsenalu?
Czy mistrzowie Anglii, piłkarze Arsenalu, mają się czego obawiać, skoro zdążyli już, w połowie września, przegrać z rewelacyjnym wiceliderem 0:3, a łomot dostał od niego, i to u siebie, także Manchester City? Bo na pytanie, czy Brighton to naprawdę poważny kandydat do miejsca gwarantującego kwalifikację do gry w Champions League w przyszłym sezonie, wielu ekspertów na Wyspach odpowiada, że… to najpoważniejszy rywal „Kanonierów” w walce o tytuł.
W Premier League zespół z południa Anglii występuje już dziesiąty sezon z rzędu. Jeszcze pięć lat wcześniej pałętał się w League One, ledwie na trzecim poziomie rozgrywkowym. Pamięta to doskonale Lewis Dunk, obecny kapitan zespołu i 35-letni wychowanek. Ale także Tony Bloom, jeden z jego szefów, właściciel klubu. Absolwent matematyki na Uniwersytecie w Manchesterze i biznesmen, który sfinansował budowę Falmer Stadium, znanego dziś pod nazwą The Amex. Bloom to także zawodowy pokerzysta, dlatego dziś potrafi zarówno blefować, jak i grać o całą pulę.
Dobra ręka do trenerów
Starannie dobiera też Brighton menedżerów. Z Chrisem Hughtonem zespół awansował do Premier League i umiał się w niej utrzymać. Pod wodzą Grahama Pottera nabrał ogłady i robił systematyczne postępy. Z kolei Roberto de Zerbi, a po nim Fabian Huerzeler uczynili z Brightonu ekipę na miarę europejskich pucharów. Czy nadszedł już czas na pierwsze w historii trofeum?
Jest też klub z The Amex wzorem do naśladowania pod względem prowadzenia polityki transferowej. Kupuje bowiem piłkarzy w miarę tanio, a sprzedaje drogo. Co więcej, sukcesy finansowe nie odbijają się na wyniku sportowym. Na miejsce odchodzących gwiazd dział skautingu niemal natychmiast znajduje godnych i oczywiście tańszych zastępców. Nikt już nie tęskni za Benem White’em, Alexisem Mac Allisterem, Markiem Cucurellą, Leandro Trossardem, Yvesem Bissoumą, Robertem Sanchezem, Moisesem Caicedo, Joao Pedro, Dannym Welbeckiem, Janem Paulem van Heckem, czy Carlosem Balebą. Bo nowi dają radę.
Radę daje także najmłodszy menedżer w historii Premier League. Gdy w wieku 31 lat podpisywał z Brightonem pierwszy kontrakt, jego nazwisko przeciętnemu kibicowi na Wyspach nic nie mówiło. Owszem, awansował Huerzeler wcześniej, z St. Pauli do Bundesligi, ale na tym lista jego trenerskich sukcesów się zaczynała i kończyła. Dziś niemiecki szkoleniowiec prowadzi „Mewy” już trzeci sezon. Pod jego wodzą zespół z The Amex zajął w lidze dwa razy z rzędu ósme miejsce. A obecnie… sky is the limit?
We wrześniu odebrał Huerzeler nagrodę dla najlepszego menedżera miesiąca. W tym samym czasie po laury sięgali też jego podopieczni. Pascal Gross, 35-letni niemiecki pomocnik, został najlepszym piłkarzem. Dunk strzelił najładniejszego gola w lidze (w październiku tego najbardziej efektownego zdobył Diego Gomez). W rankingu serwisu „The Athletic” wśród najlepszych (po 10 kolejkach) 20 zawodników Premier League jest aż czterech z Brightonu – Gross (1. miejsce), Luka Vusković (8. ), Bert Verbruggen (9.) i Gomez (13.).
Brighton: długa lista strzelców
Kto by pomyślał, że po stracie latem najskuteczniejszego zawodnika (Welbecka) i grając od początku sezonu bez kontuzjowanych czołowych skrzydłowych (Yankuby Minteha i Kaoru Mitomy) strzeli Brighton najwięcej goli w lidze. Bo 26 zdobytych bramek rozkłada się na aż 11 zawodników. Nikt w Premier League nie ma tak długiej listy strzelców. A gole dla Brightonu (jak ten Gomeza z Crystal Palace) padają nawet ze środka boiska.
Wprawdzie sir Alex Ferguson twierdził, że skutecznością w ataku wygrywa się mecze, a dopiero szczelność defensywy pozwala zdobywać trofea, ale czas zweryfikować tę maksymę. Bo statystyki udowadniają, że ostatnio mistrzem Anglii zostaje ten, kto strzela najwięcej, a nie ten, co traci najmniej.
Rewelacja z Radomiaka
Ale obrona i bramkarz „The Seagulls” to też mocne punkty zespołu. Verbruggen obronił 81% strzałów (tylko James Trafford z Leeds jest pod tym względem lepszy). Ma też najwięcej czystych kont (7, tyle, ile David Raya z Arsenalu). Gdy latem odchodził z klubu Van Hecke, ulubieniec kibiców, a w jego miejsce sprowadzono 19-letniego Vuskovicia, fani załamywali ręce. Chorwacki żółtodziób, który pierwsze gole w dorosłej karierze strzelał w Ekstraklasie na wypożyczeniu w Radomiaku, na Wyspach czuje się, jakby się tam wychował. A w parze z niemal dwa razy starszym od siebie Dunkiem tworzą świetnie rozumiejący się duet środkowych obrońców.
Łącznikiem między formacjami – obrony z drugą linią i drugiej linii z atakiem — jest Gross. Niemiec broni, rozgrywa, tworzy kolegom okazje pod bramką rywali, sam strzela gole, a mając 35 lat, przebiegł najwięcej kilometrów (119,5) w Premier League. Jest w życiowej formie i definiowanie go jako wybitnego specjalisty tylko od stałych fragmentów gry jest dla niego krzywdzące. Niebezpieczeństwo z jego strony grozi bowiem rywalom Brightonu także z gry.
Brighton, czyli gwiazdą jest zespół
W tym sezonie duże postępy zrobili też Maxim De Cuyper, belgijski obrońca, coraz częściej występujący na skrzydle oraz Charalampos Kostoulas, 19-letni grecki napastnik. Ale można odnieść wrażenie, że największą gwiazdą Brightonu nie jest któryś z piłkarzy, tylko…cały zespół, z ławką rezerwowych włącznie.
Za dowód niech posłuży sytuacja na prawej obronie. Zaczynał na tej pozycji Mats Wieffer. Gdy Belg odniósł kontuzję, w jego miejsce wskoczył Ferdi Kadioglu, lewy obrońca. A gdy i Turkowi przytrafił się uraz, szansę dostał Portugalczyk Costinha. I cały czas na prawej stronie miał Brighton klasowego piłkarza…
Wyrównana, szeroka kadra, z nastolatkami i rutyniarzami w składzie, wszechstronność poszczególnych zawodników, utalentowany, młody, ambitny trener i właściciel z żyłką hazardzisty. Czy to jest przepis na pierwsze w historii klubu trofeum i czy od razu na mistrzostwo Anglii? A przecież do zdobycia jest jeszcze FA Cup, wygrać też można Ligę Konferencji, w której „Mewy” świetnie sobie radzą. Tylko że tych trofeów nie rozdaje się już w listopadzie, a sięga po nie — o czym Bloom, Huerzeler i ich piłkarze doskonale wiedzą — dopiero w maju.
Już przeczytane? Daj znać co myślisz o tym artykule!
Komentując akceptujesz regulamin.


