Oglądaj wszystkie mecze UEFA Champions League na żywo w CANAL+! Transmisje, analizy ekspertów i studio przedmeczowe w jednym pakiecie sportowym. Dostęp wykupisz w kilka minut.

Być albo nie być rankingorzem. Co naprawdę daje Polsce ranking UEFA?
W polskiej piłce klubowej od lat mamy problem z proporcjami. Potrafimy po jednym meczu ogłosić, że „gonimy Europę”, a po drugim uznać, że cały system właśnie się zawalił. Ostatnio do tego zestawu doszła jeszcze jedna obsesja: ranking UEFA. Są ludzie, którzy znają go niemal na pamięć. Wiedzą, ile punktów zdobyła Polska, kto jest przed nami, kto za nami, ile trzeba odrobić i które kluby z poszczególnych krajów jeszcze zostały w Europie. Po zakończeniu meczu polskiego zespołu nie zawsze pytają najpierw, jak zagrał. Czasem pytają, ile dał punktów.
- Ranking nie jest tabelą najlepszych lig
- Pasztetowa, która przestała być żartem
- Tym razem nie ma komu zbierać punktów w Lidze Konferencji
- Rankingorz patrzy na Ligę Europy i trochę spuszcza wzrok
- Ranking jako polisa. Tylko kiedy zacznie działać?
- Najważniejsze pytanie nie dotyczy już tylko Europy
- Czy warto być rankingorzem?
- Czytaj także na CANAL+ blog
To właśnie rankingorze.
Do którego to grona poniekąd się zaliczam, bo zawsze to cieplej na serduszku, gdy „naszym” idzie dobrze, a droga do Ligi Mistrzów robi się krótsza. Przez pewien czas można było traktować nas jak osobliwą odmianę kibica-statystyka. Człowieka, który zamiast tabeli Ekstraklasy śledzi tabelę UEFA i z większym przejęciem, niż przebiegiem spotkania, interesuje się, czy rywal z Czech właśnie odpadł z Ligi Konferencji.
Dzisiaj trudniej się z nas śmiać. Ale też trudniej być rankingorzem.
Polska jest na 12. miejscu w rankingu federacji UEFA. To wynik, który przyniósł konkretne konsekwencje. W sezonie 2027/28 mistrz Polski zacznie kwalifikacje Ligi Mistrzów od IV rundy, a zdobywca Pucharu Polski od IV rundy Ligi Europy. Co więcej, niezależnie od wyników tych eliminacji dwa polskie kluby będą miały zagwarantowane miejsca w fazach ligowych europejskich pucharów.
Jeszcze niedawno takie zdanie brzmiałoby jak marzenie. Teraz jest już regulaminowym skutkiem naszej pozycji w rankingu.
Tyle że trwa sezon, który wystawia cierpliwość rankingorza na próbę.

Ranking nie jest tabelą najlepszych lig
Zanim jednak przejdziemy do bieżących problemów, warto przypomnieć jedną rzecz. Dwunaste miejsce Polski w rankingu UEFA nie oznacza, że Ekstraklasa jest dwunastą wśród najlepszych lig w Europie.
Ranking federacji jest przede wszystkim narzędziem UEFA do porządkowania uczestnictwa w europejskich pucharach. Powstaje na podstawie wyników klubów z danego kraju w pięciu ostatnich sezonach, a jego pozycja wpływa na access list, czyli na to, od którego momentu poszczególne drużyny zaczynają drogę do faz ligowych.
To istotna różnica. Ranking mówi nam coś ważnego o europejskiej konkurencyjności polskich klubów. Nie mówi natomiast wszystkiego o jakości samej ligi.
Możemy więc jednocześnie przyjąć kilka pozornie sprzecznych tez
Polskie kluby rzeczywiście zrobiły w Europie duży krok do przodu, ale nie musi to oznaczać, że Ekstraklasa dopiero teraz stała się ligą na poziomie europejskiej czołowej piętnastki. Jest też trzecia możliwość: być może Liga Konferencji nie tyle sztucznie napompowała nasz ranking, ile pozwoliła wreszcie pokazać potencjał, który wcześniej pozostawał niewidoczny.
Przez lata polska piłka nie miała zbyt wielu rankingowych lokomotyw. Brakowało klubów, które regularnie punktowałyby w Europie i ciągnęły całą federację w górę. Ograniczona liczba miejsc w pucharach utrudniała też pokazanie szerszego potencjału ligi. Liga Konferencji zmieniła te proporcje. Dała większej liczbie polskich zespołów możliwość sprawdzenia się na arenie międzynarodowej, a nam pozwoliła zobaczyć, że potencjał Ekstraklasy mógł być przez lata niedoszacowany.
Co ciekawe, podobne wnioski można wyciągnąć, patrząc na alternatywne zestawienia siły lig, takie jak Opta Power Rankings czy Club Elo, w których Polska również plasuje się w okolicach europejskiej czołowej dwunastki. Oczywiście nie są to rankingi UEFA i mierzą nieco inne rzeczy, ale stanowią interesujący punkt odniesienia. Być może więc polskie kluby nie wykonały aż tak gigantycznego skoku jakościowego, jak sugeruje dynamika rankingu UEFA. Być może po prostu wreszcie dostały narzędzia, żeby pokazać, na co je stać.
I właśnie w tej szczelinie między jednym zdaniem a drugim mieszka rankingorz.
Pasztetowa, która przestała być żartem
Odpowiedź na pytanie, skąd wzięły się nasze punkty, prowadzi przede wszystkim do jednego miejsca: Ligi Konferencji.
Od momentu jej powstania polskie kluby zaczęły regularnie wykorzystywać rozgrywki, które dają federacjom spoza europejskiej czołówki znacznie większą szansę na zdobywanie punktów i pozostanie w pucharach jesienią. Lech Poznań dotarł w nich do ćwierćfinału w sezonie 2022/23. Dwa lata później tę samą fazę osiągnęły Legia Warszawa i Jagiellonia Białystok. W poprzednim sezonie mieliśmy już cztery zespoły w fazie ligowej: Jagiellonię, Lecha, Legię i Raków. Trzy z nich awansowały do fazy pucharowej.
Trudno więc udawać, że Liga Konferencji była dla Polski jakimś pobocznym turniejem, którego znaczenie można wymazać żartobliwym określeniem „puchar pasztetowej”. Można uważać, że jest to rozgrywka o niższym prestiżu niż Liga Mistrzów. To prawda. Można uważać, że zwycięstwo z klubem z czołówki Premier League znaczy sportowo więcej niż kilka zwycięstw z rywalami z mniejszych lig. Też prawda. Ale z punktu widzenia rankingu UEFA liczy się przede wszystkim to, że polskie kluby zaczęły regularnie wygrywać europejskie mecze i przechodzić kolejne rundy.
A to już nie jest kwestia marketingu.
Liga Konferencji została stworzona między innymi po to, by zwiększyć liczbę klubów z mniejszych federacji mających realną możliwość gry w Europie. Dla Polski okazało się to wyjątkowo korzystne. Nie dlatego, że nagle poziom Ekstraklasy eksplodował. Po prostu pojawiła się kolejna ścieżka europejskiego doświadczenia. Klub, który wcześniej mógł odpaść w eliminacjach Ligi Europy i zakończyć przygodę w sierpniu, dostał możliwość dalszej gry. Kolejne mecze oznaczają kolejne wpływy, kolejne doświadczenia i kolejne okazje do zdobywania punktów.
Dlatego „puchar pasztetowej” jest określeniem jednocześnie zabawnym i trochę zdradliwym. Bo można zdeprecjonować nazwę rozgrywek. Nie można zdeprecjonować ich mechanizmu.
Tym razem nie ma komu zbierać punktów w Lidze Konferencji
I tu dochodzimy do pierwszego zgrzytu obecnego sezonu. W fazie ligowej Ligi Konferencji nie mamy ani jednego polskiego zespołu.
Raków odpadł po dwumeczu z Hajdukiem, Górnik nie poradził sobie z Monaco, a GKS Katowice przegrał rywalizację z Hapoelem Tel Awiw. W efekcie rozgrywki, które przez ostatnie lata były naszym najważniejszym źródłem europejskich punktów, tym razem odbywają się bez polskiego udziału.
Nie nazwałbym tego katastrofą. Nie ma też sensu udawać, że każdy sezon musi wyglądać tak samo. Ale zabrakło nam pewnego bezpiecznika. W poprzednich latach, gdy jednemu klubowi nie szło, drugi potrafił wygrać kilka spotkań w Lidze Konferencji i dołożyć punkty do krajowego współczynnika. Teraz tej możliwości nie ma. Cały ciężar spoczywa na dwóch zespołach, które znalazły się poziom wyżej.
A Liga Europy okazała się dla nich dość niegościnna.
Rankingorz patrzy na Ligę Europy i trochę spuszcza wzrok
Jagiellonia i Lech miały być naszymi reprezentantami w rozgrywkach, które jeszcze niedawno oglądaliśmy raczej z perspektywy gości. Dwa polskie kluby w fazie ligowej Ligi Europy to przecież powód do satysfakcji. Tyle że sama obecność w tych rozgrywkach nie oznacza, że od razu będziemy w nich rozdawać karty.
Lech rozpoczął od porażki 0:4 z Crystal Palace. Później przegrał u siebie 0:4 z Bayerem Leverkusen, zremisował 1:1 z Sunderlandem, a w Lizbonie uległ Benfice 1:3. Jagiellonia zaczęła od porażki 1:2 z Olympiakosem, następnie pokonała Ararat-Armenia 3:1, ale później przegrała 0:3 z Anderlechtem i 0:1 z Lewskim Sofia.
Po czterech kolejkach Lech ma na koncie jeden punkt, a Jagiellonia trzy, które zrobiła na ostatniej drużynie w tabeli. Obie drużyny znajdują się poza pierwszą dwudziestką czwórką, która daje awans do dalszej części rozgrywek. Nie wygląda to szczególnie zachęcająco, a tłumaczenie, że w sąsiedztwie „Jagi” jest Milan Rubena Amorima (ten sam, który przegrał zaledwie 1 mecz na jedenaście w Serie A) jest nie na miejscu.
Zwłaszcza gdy przypomnimy sobie, że jeszcze niedawno potrafiliśmy cieszyć się z polskich ćwierćfinalistów Ligi Konferencji.
Ale nie skreślałbym jeszcze żadnego z naszych przedstawicieli.
Do końca fazy ligowej pozostały cztery kolejki, a strata do 24. miejsca nie jest nie do odrobienia
Jagiellonii brakuje obecnie jednego punktu, Lechowi trzech. To oczywiście nie oznacza, że wystarczy wyjść na boisko i odebrać należną zdobycz. Trzeba zacząć wygrywać, a terminarz nie zamierza nam w tym szczególnie pomagać.
Lech ma jeszcze wyjazd do regionu stołecznego Brukseli, gdzie czeka Royale Union Saint-Gilloise. Ma przed sobą też domowe spotkanie z Ferencvarosem, a następnie mecze z Torreense i OFI Kreta.
Jagiellonia zagra na wyjeździe z Sunderlandem, potem podejmie Crystal Palace i Lyon, a fazę ligową zakończy wyjazdem do Viktorii Pilzno.
Można bez trudu wskazać spotkania, w których punkty wydają się bardziej realne, ale nie ma sensu dopisywać ich do tabeli przed pierwszym gwizdkiem.
Wciąż widzę cień szansy na dwa polskie kluby w TOP 24. Nie jest to scenariusz, który można uznać za prawdopodobny bez zastrzeżeń, ale nie jest też mrzonką. Potrzebujemy lepszej gry, skuteczności i odrobiny szczęścia. Rankingorz nie może jeszcze zamykać arkusza kalkulacyjnego.
Musi tylko zaakceptować, że w tym sezonie liczenie punktów nie będzie tak przyjemne jak w poprzednim.
Ranking jako polisa. Tylko kiedy zacznie działać?
Wysoka pozycja w rankingu jest czymś w rodzaju polisy. Nie gwarantuje sukcesu sportowego, ale zapewnia lepszą pozycję startową. A ta ma wartość finansową.
Faza ligowa europejskich pucharów oznacza dla klubu premie UEFA, wpływy z dnia meczowego, ekspozycję, dodatkowe możliwości transferowe i — w przypadku najlepszych zespołów — szansę na stworzenie budżetu, którego nie trzeba co roku ratować sprzedażą najważniejszych zawodników. Nie znaczy to, że każdy klub automatycznie staje się dzięki temu bogaty. Znaczy tyle, że przewidywalność przychodów rośnie. A dla klubu piłkarskiego przewidywalność jest czasem niemal równie cenna jak wysokość przychodu.
Tylko że w tej historii trzeba rozdzielić dwie rzeczy. Korzyści z dwunastego miejsca w rankingu, które wywalczyliśmy po poprzednim sezonie, zaczną działać w praktyce w sezonie 2027/28. To wtedy zobaczymy mistrza Polski rozpoczynającego eliminacje Ligi Mistrzów od IV rundy i zdobywcę Pucharu Polski startującego od IV rundy Ligi Europy. To wtedy dwa polskie kluby będą miały zagwarantowaną fazę ligową europejskich rozgrywek.
Punkty zdobywane w obecnym sezonie pracują już na kolejne rozdanie — sezon 2028/29. Nie oznacza to, że możemy je sobie odpuścić. Wręcz przeciwnie. Polska nadal musi bronić swojej pozycji, a każdy punkt ma znaczenie. Ale największa, najbardziej namacalna kapitalizacja tego, co wypracowaliśmy, jest jeszcze przed nami.
I chyba właśnie dlatego obecny sezon jest tak dziwny z perspektywy rankingorza. Chcemy, żeby Lech i Jagiellonia wygrywały, bo punkty są potrzebne. Chcemy zobaczyć je w TOP 24, bo awans byłby sportowym potwierdzeniem, że potrafimy odnaleźć się w Lidze Europy. Jednocześnie wiemy, że nawet jeśli ten sezon nie będzie wielkim sukcesem, nie przekreśli korzyści, które już sobie zapewniliśmy.
Można więc trochę odetchnąć. Ale nie za bardzo.
Najważniejsze pytanie nie dotyczy już tylko Europy
Bo prawdziwa praca zaczyna się również w kraju.
Skoro od sezonu 2027/28 będziemy mieli lepszą ścieżkę, trzeba się zastanowić, kto właściwie z niej skorzysta. Kto wygra Ekstraklasę? Kto zdobędzie Puchar Polski i dlaczego to naprawdę może być to ktoś spoza najwyższej klasy rozgrykowej? Które kluby zajmą miejsca premiowane grą w europejskich pucharach i wręcz wpiszą sobie już fazę ligową w budżet? I przede wszystkim: czy będą na to przygotowane?
To nie jest już wyłącznie kwestia kibicowania własnej drużynie. Rankingorz zaczyna patrzeć na krajową tabelę z trochę innej perspektywy. Oczywiście, nadal chce, żeby jego klub był jak najwyżej. Ale gdzieś z tyłu głowy pojawia się też myśl, że polska piłka potrzebuje odpowiednich reprezentantów. Nie wystarczy dostać lepszej ścieżki, trzeba jeszcze mieć komu nią pójść.
Można wywalczyć sobie świetną pozycję w rankingu, a potem nie wykorzystać jej przez błędne decyzje sportowe, słabe zarządzanie klubem czy nieodpowiednie przygotowanie drużyny do eliminacji. Lepsza access list nie strzeli gola za napastnika. Nie zbuduje kadry, nie poprawi organizacji i nie sprawi, że klub nagle zacznie rozsądniej wydawać pieniądze.
Dlatego nie chciałbym, żebyśmy traktowali dwunaste miejsce jako świadectwo dojrzałości całej Ekstraklasy. To raczej szansa, którą dostaliśmy dzięki wynikom kilku klubów w ostatnich latach. Szansa, którą można wykorzystać, ale której nie da się zachować samym wspominaniem poprzednich sukcesów.
Czy warto być rankingorzem?
W sumie to chyba tak. Tylko trzeba wiedzieć, co właściwie się liczy.
Nie samą pozycję, liczbę punktów, ani nawet liczbę polskich klubów w fazach ligowych. Najciekawsze pytanie brzmi: co polska piłka zrobi z przewagą, którą właśnie wypracowała?
Rankingorz ma dziś trudniejszą rolę niż jeszcze kilka miesięcy temu. Zamiast cieszyć się kolejnymi zwycięstwami w Lidze Konferencji, musi oglądać zmagania Lecha i Jagiellonii z dużo mocniejszymi rywalami. Liczy, ile punktów dołożymy do dorobku, zastanawia się, czy uda się jeszcze wskoczyć do TOP 24. A zamiast świętować obecność polskich drużyn w europejskiej wiośnie, musi przypominać sobie, że sezon jeszcze się nie skończył.
Ale może właśnie tego trzeba się nauczyć. Nie każdy sezon będzie sezonem wielkiej kapitalizacji. Nie każda kolejka przyniesie powód do radości. Czasami trzeba przeczekać trudniejszy moment, nie tracąc z oczu tego, co udało się zbudować wcześniej.
To nie jest przypadek ani prezent od europejskiej federacji. To efekt kilku sezonów, w których polskie kluby zaczęły regularnie wykorzystywać możliwości dawane przez europejskie puchary. Teraz mamy szansę przekuć tę pozycję w lepsze warunki dla kolejnych reprezentantów Ekstraklasy.
Drzwi są przecież otwarte szerzej niż kiedykolwiek. W tym sezonie możemy jeszcze powalczyć o kolejne punkty, a za rok zobaczymy, kto naprawdę potrafi skorzystać z nowej sytuacji.
Rankingorz powinien więc uzbroić się w cierpliwość. Choć, umówmy się, łatwo powiedzieć komuś, kto po każdym czwartkowym meczu i tak sprawdza tabelę UEFA. Ranking UEFA nie jest jeszcze świadectwem dojrzałości polskiej piłki. Jest raczej biletem do klasy, do której przez lata próbowaliśmy się dostać.
A zresztą... czy ja naprawdę mam uczyć Polaków pragmatyzmu?
Będzie, jak ma być.
Czytaj także na CANAL+ blog:
Polskie kluby w europejskich pucharach 2026/27: kiedy grają Lech Poznań i Jagiellonia Białystok?
Hity i najważniejsze wydarzenia sportowe CANAL+ | 2026
Niniejszy artykuł może zawierać informacje handlowe lub zaproszenie do skorzystania z oferty Usługodawcy lub podmiotów współpracujących. Informacje są aktualne na dzień publikacji, chyba że z treści artykułu wynika inaczej.
Już przeczytane? Daj znać co myślisz o tym artykule!
Komentując akceptujesz regulamin.

